صابر ( 1335 - 1282 ) اسد اللّه صنيعيان ، متخلص به صابر ، فرزند محمد هادى ، در سال 1282 هجرى شمسى در شهر همدان چشم به جهان گشود و در كودكى پدرش بدرود حيات گفت . صابر علوم قديمه را در مكاتب آن زمان فراگرفت و از همان اوان كودكى براثر خواندن غزليات حافظ ذوق سرودن شعر در وى پديدار گشت . او در آغاز شاعرى به سرودن مراثى و مدايح ائمهء اطهار عليهم السلام پرداخت ؛ آنگاه به انجمن ادبى همدان كه رياست آن را غمام همدانى به عهده داشت ، راه يافت و در سال 1342 هجرى قمرى كه ظهور عليشاه به همدان آمد ، صابر به ديدار او شتافت و از محضر او كسب فيض كرد و در سلك متصوفه منظوم گشت . صابر در سال 1303 شمسى به تهران رهسپار شد و پس از دو ماه توقف به قصد زيارت حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) به صوب مشهد عزيمت كرد و در آنجا با شعرا و ادباى آن سامان آشنا گرديد و به محافل ادبى خراسان راه يافت و پس از يك ماه و نيم توقف در مشهد به تهران بازگشت و رحل اقامت افكند و در وزارت جنگ مشغول كار شد و در ضمن به عضويت انجمن ادبى ايران و انجمن ادبى حكيم نظامى درآمد و بتدريج در فن شاعرى مهارت يافت و از سبك صائب نيز پيروى كرد . صابر در سرودن انواع شعر مهارت داشت ، اما هنر او غزلسرايى بود و در اين راه زحمت زيادترى كشيده و استاد شده بود . ديوان اشعارش با مقدمهء فاضلانهء استاد كيوان سميعى به چاپ رسيد . صابر مردى سليم النفس ، متواضع و حساس بود و به زندگى چندان دلبستگى نداشت و در ارديبهشت‌ماه 1335 زندگى را بدرود گفت و شاعران در مرثيت او اشعارى سرودند .